Nicholas Angelich

De Amerikaan Nicholas Angelich gaf zijn eerste concert op zevenjarige leeftijd met Mozarts Pianoconcerto KV 467. Als dertienjarige trok hij naar het Conservatoire national supérieur de musique de Paris, waar hij met Aldo Ciccolini, Yvonne Loriod, Michel Béroff en Marie-Françoise Bucquet studeerde. Hij won er een Eerste Prijs voor piano en kamermuziek.

Angelich volgde masterclasses bij Leon Fleisher, Dmitri Bashkirov en Maria João Pires. In 1989 won hij de Tweede Prijs in de International Piano Competition R. Casadesus in Cleveland en in 1994 won hij de Eerste Prijs in de International Piano Competition Gina Bachauer. Hij was huispianist bij de International Piano Foundation of Cadenabbia (Italië) en ontving van Leon Fleisher in 2002 de Young Talent Award van het Klavier-Festival Ruhr. In 2013 sleepte Angelich een Victoire in de wacht voor ‘Soliste instrumental de l’année’.

Het klassieke en romantische repertoire heeft Angelich vlot in de vingers, maar ook met zijn vertolkingen van de twintigste-eeuwse en hedendaagse muziek verwierf hij aanzien. Pierre Henry droeg zijn Concerto for piano without orchestra op aan hem. Bij diverse orkesten is hij een gegeerde gast: het London Philharmonic Orchestra, de Los Angeles Philharmonic, de New York Philharmonic, de symfonieorkesten van Londen, Montreal, Atlanta en Sint-Petersburg en vele andere. 

Angelich werkte samen met dirigenten als Paavo Järvi, Kurt Masur, Valery Gergiev, Jaap van Zweden, Charles Dutoit en Sir Roger Norrington. Als kamermusicus deelde hij het podium met ‘s werelds meest voorname instrumentalisten: Maxim Vengerov, Akiko Suwanai, Dimitri Sitkovetsky, Joshua Bell, Gérard Caussé, Daniel Müller-Schott, Alexander Kniazev, Jian Wang, Paul Meyer en de broers Capuçon. Ook strijkkwartetten (het Quatuor Ysaÿe, Quatuor Ebène en Pražák Quartet) vroegen om zijn muzikale medewerking. Angelichs opname van Brahms’ trio’s met de Capuçons werd bekroond met de Preis der deutschen Schallplattenkritik. 

Nicholas Angelich