Radu Lupu

Radu Lupu werd geboren in Roemenië en begon op 6-jarige leeftijd met piano bij Lia Busuioceanu. Op 12 jaar maakte hij zijn debuut met een volledig programma met eigen muziek. Hij zette zijn studies verder bij Florica Muzicescu en Cella Delavrancea, voordat hij in 1961 een beurs won aan het conservatorium van Moskou waar hij bij Galina Eghyazarova, Heinrich Neuhaus en Stanislav Neuhaus studeerde. Hij won de eerste prijs in drie concoursen: Van Cliburn in 1966, Enescu International in 1967 en Leeds International in 1969.

Lupu concerteerde met de beste orkesten ter wereld, zoals de Berliner Philharmoniker (waarmee hij zijn debuut maakte op het Salzburg Festival in 1978 olv Karajan), de Wiener Philharmoniker (waarmee hij onder leiding van Muti het Salzburg Festival in 1986 opende), het Koninklijk Concertgebouworkest en alle belangrijke Londense en Amerikaanse orkesten. Zijn eerste belangrijke concerten in Amerika gaf hij met het Cleveland Orchestra en Barenboim in New York in 1972, en met de Chicago Symphony olv Giulini. Hij heeft op de meeste belangrijke festival gespeeld en was regelmatig te gast op de festivals van Salzburg en Lucerne.

Lupu maakte vele opnames voor Decca en nam o.a. volgende werken op: de pianoconcerto’s van Beethoven, het Eerste pianoconcerto van Brahms, concerto’s van Grieg en Schumann, de complete viool- en pianosonates van Mozart met Szymon Goldberg, de viool- en pianosonates van Debussy en Franck met Kyung Wha Chung, en solowerken van Beethoven, Brahms, Schumann en Schubert. In 1995 won hij 2 awards in de categorie 'Best Instrumental Record of the Year’: een Grammy voor zijn Sonatas in A major D664 and B flat major D960 van Schubert, en een Edison Award voor Kinderszenen, Kreisleriana en Humoresque van Schumann. Hij maakte ook 2 opnames met Murray Perahia (CBS), 2 albums met liederen van Schubert samen met Barbara Hendricks (EMI), en een cd met werk voor vier handen van Schubert met Daniel Barenboim (Teldec). 

In  2006 mocht Lupu twee awards in ontvangst nemen: de Premio Internazionale Arturo Benedetti Michelangeli en de Abbiati Prize (deze laatste prijs won hij al eerder in 1989).