De Hohe Messe van Bach

Hier wordt grootheid hoorbaar. Bach schreef zijn Mis in b niet voor één kerk of één moment. Hij liet de muziek rijpen over de jaren heen, en bundelde haar pas later tot één glorieus monument. Ingetogenheid en uitbundigheid, strengheid en feest schuiven moeiteloos over elkaar heen. Dit is Bach in zijn meest pure vorm: schitteren en jubelen, aftasten en mijmeren. En wie begrijpt deze muziek beter dan Václav Luks? Zijn Praagse ensembles Collegium 1704 en Collegium Vocale 1704 brengen de muziek alsof ze voor hen geschreven is. Als één van de sleutelfiguren binnen de historische uitvoeringspraktijk van vandaag laat hij Bach klinken zoals enkel hij dat kan: met veel scherpte en ontroering, oog voor detail en ragfijne klankbeheersing. Dit concert vormt het derde Bach-moment van het seizoen, na de Johannespassie en het Bach-programma met Philippe Herreweghe. De muziek krijgt ook letterlijk de ruimte die ze vraagt. Wanneer Bachs architectuur samenvalt met de helderheid en glooiingen van de Elisabethzaal, wordt grootheid niet alleen hoorbaar, maar tastbaar.